پیام سپاس خانواده مرحوم ابراهیمی

۰۶ آذر ۱۳۹۱ | ۱۳:۳۰ کد : ۲۳۱۳۹ اخبار شیرپوینت
پیام سپاس خانواده مرحوم ابراهیمی
پیام سپاس خانواده مرحوم ابراهیمی

یک هفته است که اندوهی بی پایان وداغی طاقت سوز،بر وجود یکایک ما چنگ انداخته است. در آستانة هجوم این اندوه، چنین می پنداشتم که بار سنگین آن را چگونه بر دوش خواهم کشید؛ امّا در همان لحظه های اولیه و حتی قبل از آن ، عنایت بی دریغ خدای مهربان را همراه با همدلی و همراهیِ یکایک بزرگوارانی که با چشمان اشکبار ، سینه های سوخته و پر ماتم و دستان یاریگر مرا و دیگر اعضای داغدیدة خانواده ام را همراهی می کردند ، دریافتم .

 

 

به نام آغازگرهستی و چشانندة نیستی

 

گرامیان، بزرگواران،جامعه دانشگاهی

یک هفته است که اندوهی بی پایان وداغی طاقت سوز،بر وجود یکایک ما چنگ انداخته است. در آستانة هجوم این اندوه، چنین می پنداشتم که بار سنگین آن را چگونه بر دوش خواهم کشید؛ امّا در همان لحظه های اولیه و حتی قبل از آن ، عنایت بی دریغ خدای مهربان را همراه با همدلی و همراهیِ یکایک بزرگوارانی که با چشمان اشکبار ، سینه های سوخته و پر ماتم و دستان یاریگر مرا و دیگر اعضای داغدیدة خانواده ام را همراهی می کردند ، دریافتم .

عجیب است، سیاهپوش کوچه ها، بیرق های عزای حسینی ، تب وتاب داغ و ماتم حسین نیز ، جان پرخروش مرا به شکیبایی دعوت می کرد .

گاه مظلومیت و ماتم حسین و یارانش و گاه اندوه از دست دادن یاوری دلسوز ، همراه،مردمدار، مهرورز و پرشکیب ،قلبم را می فشرد و به خود نهیب می زدم که :وسعت ماتم حسین رادر ایام حسینی دریاب !امّا چیزی در درونم، انگارفریاد می زد:

گرچه از هر ماتمی خیزد غمی                                فرق دارد ماتمی با ماتمی

آنسان که نمی توانستم تشخیص دهم طعم کدام ماتم بر مذاق جانم غلبه دارد! به هرروی در این محرم روح خسته وبی طاقتم بار دو مصیبت و اندوه و ماتم را با هم بر دوش می کشد ومی دانم اگر مدد حق تعالی نبود و نباشد ، تحمل این داغ جانسوز تا چه حد برایم دشوار است .

شور و محبت و همراهی همة کسانی که از آغازین لحظة هجوم بی امان این مصیبت،تاکنون و تا همیشه ،همراه با این بنده و بازماندگان بوده است، مرا به تفکر و تعمق در شخصیت فراگیر شادروان عباسعلی ابراهیمی  فرا می خواند.

او، تنها،  فرزندی شایسته برای والدینش، همسری دلسوز برای بنده و پدری مهربان ودلنگران برای فرزندان و خویشاوندی پرحوصله برای وابستگانش نبود، بلکه اووجودی سراسر مهر وعاطفه و دلسوزی برای همة کسانی بود که  به نوعی با او در ارتباط عاطفی، کاری و یا آشنایی قرار داشتند.

خانوادة زنده یاد ابراهیمی در کوچ او به سوی ابدیت و جاودانگی بیقرار و بی تاب نیست ؛چرا که از همان سالهای حضور در جبهه، او را سفری و آمادة اجابت فرمان حق می دانست ، تأسف امروز ما از فقدان وجودی سرشار از تلاش ، دلسوزی ،همراهی و خیر خواهی است که می توانست بار غم از دوش بسیاری بردارد و بسیاری از افراد جامعه را که در سراشیبی سقوط قرار داشتند ، نجات دهد.

شخصیت جامع نگر حاج عباسعلی ابراهیمی مثال زدنی است . مرور خاطراتش ،حرفها و گفته ها ورفتارهایش مرا به این واقعیت می رساند که:

              گوهر پاک بباید که شود قابل فیض                  ورنه هر سنگ و گِلی لؤلؤ و مرجان نشود

براستی او یکی از برگزیدگان حق بود که با فطرتی پاک و گوهری قابل فیض ،هم  خود ره یافته بود و هم دیگران را به راهی درست و خداپسندانه فرا می خواند .

آن هنگام که به یاد دلنگرانیهایش در مورد مردم می افتم ، مرام یکپارچه جوانمردی و انسانیتش را به یاد می آورم و به این باور می رسم که او مصداق بارز این ابیات بود:

          در مسلک ما طریق مطلوب خوش است                   دلجویی مردمان مغلوب خوش است

کــافی نبـود بـرای مـا نیّت خـوب                        با نیّت خوب ، کردة خوب خوش است

و براستی وجود بی بدیل مرحوم عباسعلی ابراهیمی جز نیّت خیر و عمل خیر چیز دیگری نبود.

آن اسوة اخلاق ،حتی در نظر داشت در جلسة تودیع خود و معارفة مدیر جدیدحراست دانشگاه یزد ،کاغذ سفیدی در اختیار همة دانشگاهیان بگذارد واز آنان بخواهد اگر حقی بر گردنش دارند یا جفایی از جانب او بر آنان رفته است ، آن را بنویسند تا بتواند درجبران آن بکوشد، کاش او اکنون بود و می دید که همة آنان با حضور گسترده و مهربانانة خویش  نامة برائت اورا از هرگونه شائبه ای امضاء کرده اند!

وسعت اندوه نبودنش ، بیش از این مجال گفتن به من نمی دهد؛ تنها بر حسب وظیفه از یکایک عزیزان در همة دانشگاهها ،ادارات و دوایری که آن فقید سعید در آنها حضور داشت ، از صدر تا ذیل،سپاسگزاری می نمایم. مراتب امتنان خود و سایر اعضای خانواده و وابستگانش را صمیمانه اعلام می دارم و بهروزی و نیکفرجامی یکایک آنان را آرزومندم.

خداوند عاقبت همة مارا به نیکی و خیر ختم فرماید.

خانواده شادروان عباسعلی ابراهیمی


نظر شما :